Autre còp, i avia 'na femna qu'anava au marchat tots los dissates. Portava sas calhadas.
Lo rainard l'avia vist, e es talament coquin : se disset « ieu minjariá ben de las calhadas  ». Calculet e se'n anet trobar la merlata.

I disset: « tu me va aidar. Partejarem las calhadas. Tu faras aquela qu'as l'ala blessada. Te botaras davant la femna;  e tot los còps que voudra t'atrapar, 'niras un pauc pus long.

E ieu, d'aquel temps, atraparei lo bochon e apres
partagerem aquelas calhadas ».

E lo fagueren. La merlata tots lo còps que la femna voliá l'atrapar, PIU...PIU..., anava un pauc pus long.
« E ! granda garça pode pas t'atrapar ! » e la merlata s'envolet.

 E quand la femna vouguet tornar prener son bochon,.. pus de bochon. « Quauqu'un me l'a panat! ».
E d'aquel temps lo rainard e la merlata partageren las calhadas.

Mas lo rainard qu'es coquin disset: « nos chaudriá en portar a tos merlatons, fai me veire ente son !»

« Non, vòle pas te dire ente son mos merlatons, tu me lo minjarias »

« E non, ieu te dise que te los minjariá pas, anam i portar un pauc de calhadas »
E los merlatons eren bien contents de minjar de la calhada.

Aitau, lo rainard sabiá ente qu'eran los merlatons. Los avia vist. Mas eren bien petióts per los minjar.

 Auria chaugut cinc o siei jorns de mai. Mas lo rainard avia fam e ne volia pas esperar. Adonc, trobet coma far:
 faguet«jorn » « nuech » «jorn » « nuech »… en drobar e barrar los uelhs : «jorn » « nuech » «jorn » « nuech »...
Aitau , los merlatons eran pro bels e «RAON ! » los minjet d'un còp.

E lo ser quand la merlata tòrna a son niu pus de merlatons ». Á ! Se ditz, lo rainard m'a bien 'gut:
a minjat mos merlatons ». E de purar e de purar« au ! au ! ».
Se'n vaitrobar lo chen del chastel de chas Grofard e disset:
 « OON ! OON ! lo rainard a minjat mos merlatons. Tu me vai aidar".

E la merlata anet trobar lo rainard e disset: « lo chen del chastel de chas Grofard es crebat! Anam lo veire »
E lo rainard disset « leu sei bien content: emb d'aquela troç de bestia, n'ai jamai pogut m'aproimar daus polalhiers.
Vau i pìssar dins una aurelha. M'en a pro fach ! »

Mas lo chen i volet per lo còl, e de l'estrangíar. E la merlata e disset: « Los cagaras  mos merìatons ! ».
 E la merlata fuguet bien contenta de tornar veire sos merlatons.

E lo chen disset a la merlata : « ieu t'ai bien rendut servici. Tu, chau que me fasse far un repais e que me fasse rire ».

Per lo repas, la merlata torne calcular coma lo rainard avia fach e fagueren la mesma causa:
panaren las calhadas d'una autra femna de Chamboliva, lo chen amasset lo panier e minjaren las calhadas.
« Aura me chau far rire ».
Lo lendeman, qu'era la messa. Los chens van pas a la messa, mas la pòrta de l'egleisa era droberta,
la merlata i entret e se botet d'anar far daus torns e del bruch sur la testa del curet que fasiá sas ceremonias.

Lo mairilhier 'quò comença a l'embestiar. Prenguet la crotz mariala que sierv per los enterraments.
E se botet emb sa crotz de chaçar la merlata.

E la merlata se pauset sur la teta del curet. E lo mairilhier
 per chaçar la merlata fotet un còp per la teta del curet e assomet lo curet.
E lo chen se botet de rire tant que podiá.

]]>